آساک۱۳

اَللّهُمَ عَجِّلْ لِوَلیّکَ الْفَرَجَ وَ الْعافیةَ وَ النَّصْرْ وَ جَعَلْنا مِنْ خَیرِ انْصارِه وَ اعوانه وَ المُسْتَشْهَدینَ بَینَ یَدَیه

آساک۱۳

اَللّهُمَ عَجِّلْ لِوَلیّکَ الْفَرَجَ وَ الْعافیةَ وَ النَّصْرْ وَ جَعَلْنا مِنْ خَیرِ انْصارِه وَ اعوانه وَ المُسْتَشْهَدینَ بَینَ یَدَیه

با سنگ می‌شود چه کار کرد

| چهارشنبه, ۳۱ تیر ۱۳۹۴، ۰۳:۵۵ ب.ظ | ۱ نظر

یک اتفاق ساده مرا بی قرار کرد

یابد نشست و یک غزل تازه کار کرد

در کوچه می‌گذشتم و پایم به سنگ خورد

سنگی که فکر و ذکر دلم را دچار کرد

از ذهن من گذشت که با سنگ می‌شود

آیا چه کارها که در این روزگار کرد!

با سنگ می‌شود جلوی سیل را گرفت

طغیان رودهای روان را مهار کرد

یا سنگ روی سنگ نهاد و اتاق ساخت

بی سرپناه‌ها همه را خانه دار کرد

یا می‌شود که نام کسی را بر آن نوشت

با ذکر چند فاتحه، سنگ مزار کرد

یا مثل کودکان شد و از روی شیطنت

زد شیشه‌ای شکست و دوید و فرار کرد

با سنگ مفت می‌شود اصلا به لطف بخت

گنجشک‌های مفت زیادی شکار کرد

یا می‌شود که سنگ کسی را به سینه زد

جانب از او گرفت و بدان افتخار کرد

یا سنگ روی یخ شد و القصه خویش را

در پیش چشم ناکس و کس شرمسار کرد

ناگاه بی مقدمه آمد به حرف سنگ

اینگونه گفت و سخت مرا بیقرار کرد :

تنها به یک جوان فلسطینی‌ام بده

با من ببین که می‌شود آنگه چه کار کرد!

(علی فردوسی)

از خیابان عبور میکنی

| يكشنبه, ۲۸ تیر ۱۳۹۴، ۰۸:۰۴ ب.ظ | ۰ نظر
 از
 خیابان عبور میکنی و عاشقم میکنی به آسانی - 
مینشینم به جای بم در شعر، میشوم یک نماد ویرانی - -
 این طرف من به لرزه می افتم از قدم های با صلابت تو - 
آنطرف تر هم عاشقت شده است یک پسر بچه ی دبستانی - -
 وسط روزهای معمولی،تا حواسش پی تو راه افتاد -
 پشت سر هم اضافه خدمت خورد،کهنه سرباز توی دژبانی - -
 و تو انگار آفریده شدی،صبح تا شب بی اعتنا به همه -
 در خیابان فقط قدم بزنی، دل یک شهر را بلرزانی - - 
توی تاریخ دست میبری و چارده قرن میروی به عقب -
 جای شیرین تو میروی این بار توی دربار شاه ساسانی - -
 این خیالات خام بی حاصل- فیلم یا خواب - هرکدام که هست - 
مینشینم کنار پنجره تا برسد به سکانس پایانی - -
 از خیابان عبور میکنی و من به این فکر میکنم که فقط -
 قصدش از خلقتت همین بوده ، دل یک شهر را بلرزانی...
 سید مهدی رضوی

عیبی ندارد ما اگر دنیا نداریم

| شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴، ۱۰:۱۴ ب.ظ | ۰ نظر

عیبی ندارد ما اگر دنیا نداریم 
درگیر اوهامیم و یک رویا نداریم 

در فکر پروازیم و پرها را شکستند 
حتی برای دلخوشی هم، پا نداریم! 

منصورها بالای دارند و هوا پس! 
صبحی برای روشن فردا نداریم 

امیدهامان رنگ بی تابی گرفتند 
وقتی سپیدی در سیاهی ها نداریم 

از جنس بارانی شبیه نسل شصتیم 
امروز حتی در زمین هم جا نداریم 

مارا به رویاها دچار محض کردند 
دیگر غم آزادگی هارا نداریم 

باید بمانیم و بسوزیم و بسازیم 
وقتی که یک آن طاقت سرما نداریم 

زنبور عسل ریخته سرتاسر کوچه

| پنجشنبه, ۲۵ تیر ۱۳۹۴، ۰۵:۴۳ ب.ظ | ۰ نظر

نزدیک غروب هیجان آور کوچه

من باز به شوق تو نشستم سر کوچه

گل های سر روسری ات مثل همیشه

زنبور عسل ریخته سرتاسر کوچه

 از دوختن چشم قشنگت به زمین است

نقشی که چنین حک شده در باور کوچه

 اینگونه نگین در همه ی عمر ندیدم

 اینقدر برازنده بر انگشتر کوچه

«گل در برو می در کف و معشوق ...» خدایا

من مست غزلخوانی سکرآور کوچه

 لب تر کن تا ور بکشد پاشنه اش را

 بی واهمه یکبار دگر قیصر کوچه

 من کشته ی این عشقم و باید بگذارند 

 فردای جهان نام مرا برسر کوچه -

من همان « فرش ِ گران سنگم »

| شنبه, ۲۰ تیر ۱۳۹۴، ۰۲:۰۶ ب.ظ | ۰ نظر
من شبیه کوهم امّا از وسط تا خورده ام - 
تو تصوّر می کنی چوبِ خدا را خورده ام - -
 نه! خیال بد نکن، چوب خدا اینگونه نیست - 
من هرآنچه خورده ام از دست دنیا خورده ام - - 
ساده از من رد نشو ای سنگدل، قدری بایست - 
من همان « فرش ِ گران سنگم » ، فقط پا خورده ام - -
 قطره ام امّا هزاران رود ِ جاری در من است - 
غرق در دلشوره ام انگار دریا خورده ام - - 
دائما در حال تغییرم ، بپرس از آینه - 
بارها از دیدن تصویر خود جا خورده ام

آهن نیستم

| دوشنبه, ۲۱ ارديبهشت ۱۳۹۴، ۰۱:۰۴ ب.ظ | ۰ نظر

دیگر آن انسان خندان روی قبلا نیستم

فکر می‌کردم عزیزم، دیدم اصلا نیستم

فکر می‌کردم پس از تو زندگی خواهد گذشت

فکر می کردم، ولی، دیدم که آهن نیستم

دوستت دارم، هنوزم، روی قولم مانده‌ام

کاش می‌شد بشکنم آن را، ولی زن نیستم

دوستان از پشت می‌آیند و خنجر می‌زنند

حق من زخم است چون، با دوست، دشمن نیستم

راضیم کردی که تنهایی برایم بهتر است

ظاهرا راضی شدم اما عمیقا نیستم

خسته‌ام از روزها، آغوش وا کن ای خدا

باید امضا کرد جایی را؟ بیا... من نیستم

(آرش واقع طلب)

  • ۰ نظر
  • ۲۱ ارديبهشت ۹۴ ، ۱۳:۰۴

ای داد به یارانه

| يكشنبه, ۲۰ مهر ۱۳۹۳، ۱۲:۴۵ ق.ظ | ۰ نظر

یاران که غریبانه

رفتند از این خانه

رفتند به پیتزایی

خوردند لذیذانه

من مانده‌ام و نیمرو

یک شام فقیرانه

ای داد به یارانه

بی‌داد به یارانه

رفتم به بقالی

یک دوغ و یه نوشانه

بردم من از آنجا

با کارت یارانه

ای داد به یارانه

بی داد به یارانه

من در طلب نانم

اندر خم نانوایی

انداخت به من نانوا

یک نان خمیرانه

ای داد به یارانه

بی‌داد به یارانه

ای داد ندارم من 

در داخل این خانه

حتی یکی دو سه تا

یا چارتایی مرغانه

ای داد به یارانه

بی‌داد به یارانه

در آخر این داستان

پس نتیجه شد این‌که

من گشنه پلو خوردم

یک غذای جانانه

ای جیم من شور و حال کو

| شنبه, ۴ مرداد ۱۳۹۳، ۱۲:۴۴ ق.ظ | ۰ نظر

گفتی غزل بگو چه بگویم مجال کو

ای جیم من برای غزل شور و حال کو

گفتی قصیده بگو چه بگویم مجال کو

ای جیم من برای قصیده شور و حال کو

گفتی که مثنوی بگو چه بگویم مجال کو

ای جیم من برای مثنوی شور و حال کو

گفتی رباعی بگو چه بگویم مجال کو

ای جیم من برای رباعی شور و حال کو

گفتی که شعر نو بگو چه بگویم مجال کو

ای جیم من برای شعر نو شور و حال کو

رفتی و چاپ مطلب من بی جواب ماند

گفتی برای چاپ مطلب تو شور و حال کو

برو سر کوچه محمود جان

| شنبه, ۴ آبان ۱۳۹۲، ۱۲:۴۱ ق.ظ | ۰ نظر

به نام خداوند جان آفرین

خداوند آن و خداوند این

چنین گفت رستم به اسفندیار

برو رخشو از پارکینگ در بیار

بریم رو به سوی دکان عمو

بخریم خیار و کلم با لبو

که امشب میایند به خان‌مان

عمو، عمه و دایی و خالمان

یه امشب که آب رو داری کنیم

به از کار70مرد کاری کنیم

که یکهو بزد رستم آن کارت را

یارانه نریخته است ددم وای را

بزد زنگ رستم به تهمینه جان

که نشنیدی اخباری از یارانه، ای نور جان

که تهمینه در پاسخ او گفت

که ریزند یارانه را غم مخور

برو سر کوچه محمود جان

نسیه بخر هرچه خواهی از آن

برفتند خریدند و باز آمدند

سوی خانه با ساز و ناز آمدند

....

شاعر: خودم

رسم زمونه

| پنجشنبه, ۱ فروردين ۱۳۹۲، ۱۲:۳۸ ق.ظ | ۰ نظر

عجب رسمیه رسم زمونه قصه بنزو پای پیاده

میرن بنزدارها از اونا فقط رد لاستیکشون به جا می‌مونه

کجاس اون کوچه؟ کجاس کارخونه؟ ماشیناش کجان؟ خدا می‌دونه

سوئیچ بنز پولدارها هنوز گوشه طاقچه یا تو ایوونه

اژیرش پیچیده، تا هفتا کوچه، خودش کجاهاس، سینه قبرسستونه!

میرن بنزدارها از اونا فقط رد لاستیکشون به جا می‌مونه

چرخ یا گاری آقا جون هنوز گوشه حیاط یا تو پارکینگه، خودش کجاهاس خدا می‌دونه

می‌رن بنزدارها از اونا فقط رد لاستیکشون به جا می‌مونه

پرسید زیر لب، یکی با حسرت، از ما بی‌پولها چه یادگاری می‌خواد بمونه

 خدا می‌دونه...

(شاعر خودم)

  • ۰ نظر
  • ۰۱ فروردين ۹۲ ، ۰۰:۳۸