به پَی کیچه که انگشتر زَیی تِه
بَزی کِردیّ ودست بیشتر زَیی تِه
خادِ اُ چادرِ سِفِدی که سَرِت بی
مِچِرخیدی، به مُ خَنجَر زَیی تِه
( شاعر: میرزا علی رحیمی)